Moje ulubione danie z dziecinstwa to buleczki na parze polane truskawkami ze smietana.

Co mi w dzieciństwie najlepiej smakowało? Było to, co się z babcią gotowało.
Od babci wyniosłam wiele, czego mi zazdroszczą dzisiaj przyjaciele.
Smak jedyny i niezapomniany miał prawdziwy ser zasmażany.
Ser od podstaw robiłyśmy,
A więc najpierw krowę doiłyśmy,
Potem mleko w cieplutkim miejscu stało,
do czasu aż skwaśniało.
Z siadłego mleka twaróg wygrzewałyśmy, ale od razu nie robiliśmy.
Aby ser mógł być zrobiony, twaróg musiał być na kilka dni odstawiony.
Dopiero po tym czasie idealnie nadawał się.
Na patelni był z masłem zasmażony,
A do smaku solą i kminkiem doprawiony.
Żółtka dodawałyśmy i piękny kolor uzyskałyśmy.
Taki ser zasmażana w lodówce był przechowywany.
Każda ilość zrobiona, w mig była zjedzona.
A więc trzebaby było się spieszyć, by swe podniebienie nacieszyć ?

Na pytanie: Jakie jest moje danie dzieciństwa? Bez zastanowienia się odpowiem:
Zupa dyniowa!
Ale nie jest to zwykła zupa dyniowa, która pewnie od razu przychodzi do głowy, mianowicie wytrawny krem z imbirem bądź lekką nutą pomarańczy.
Moja babcia – czarodziejka w kuchni. O wysublimowane składniki było dość trudno – inne czasy a i mieszkanie w leśniczówce z dala od sklepów nie pozwalało na taką różnorodność w kuchni jak dziś. Babcia jednak zawsze wyczarowywała dla nas coś smakowitego szczególnie z użyciem warzyw z przydomowego ogródka. Gdy przychodziła powoli jesień i poranki bywały już chłodne na śniadanie przed wyruszeniem do szkoły często na stole gościła babcina zupa dyniowa. Zupa dyniowa na pysznym, swoiskim mleku, które najczęściej kilka dni wcześniej przywieźliśmy rowerami od sąsiadki ze wsi obok. ;)
Ciepła, rozgrzewająca, z pysznymi zacierkami (znanymi także jako lane kluski). Im większe tym lepsze! Zawsze między mną a bratem odbywał się konkurs na największą laną kluskę w zupie ;). Dynia dobrze rozgotowana, ale na tyle by dobrze było czuć jej smak. Do smaku zawsze wsypywaliśmy troszeczkę cukru ;) wiadomo, słodkie to dobre, a dzięki temu, że piękne dojrzałe dynie były wystarczająco słodkie, cukru nie potrzeba było wiele. Już rano po przebudzeniu wiedzieliśmy, kiedy na śniadanie babcia zaserwuje dyniowa z zacierkami, ponieważ zapach gotwanego mleka i dyniowa roznosił się po całym domu :). Po takim pysznym śniadaniu można było maszerować do szkoły. I choć teraz trochę więcej mam lat, bo 30 a babcia już 89, to zawsze gdy pyta co przygotować do jedzenia jak przyjadę nadal pierwszą odpowiedzią jest zupa dyniowa <3. Choć niestety w mieście, bez własnego ogrodu trudniej o tak pyszną dynię :).

U nas w domu mówiło się na to blin. Trzeba było zetrzeć ziemniaki i cebule dodać soli, pieprzu i oleju i wymieszać z surowym pokrojonym w kostkę mięsem. I teraz najważniejsze, Mamusia piekła to w prodiżu (jak długo tego nie wiem) ale góra była najlepsza, była bardzo przypieczona i chrupiącą. Próbowałam robić to w piekarniku, jednak nawet w 50 procentach nie przypomina tego z dzieciństwa. Druga potrawa to świeżonka, po świniobiciu Rodzice smażyli takie świeże jeszcze „ciepłe” ( bo nie wychłodzone w lodówce) mięso tylko z solą pieprzem i cebulą, niebo w gębie…

Yhhh dla mnie to białe pączki na parze. Parowańce gotowane w ogromnym garze przez moja mamcie. W ilościach hurtowych, żeby i sąsiedzi sie załapali na jednego :) Najlepsze były w lato ze świeżo zebranych jagód. Polane kwaśną śmietaną i posypane odrobiną cukru! Aż mi ślinka pociekła… żałuję, że sama nie potrafię takich zrobić dla moich dzieci :( Moja mama zawsze gotuje na oko, a ja próbując odtworzyć te pyszności z internetowych przepisów niestety odnoszę porażkę. Nie ma jak u Mamy, u Babci <3