Moim smakiem dzieciństwa są placki robione na piecu kaflowym. Babcia zagniatała ciasto na makaron, po czym jak zostawał jej rozwałkowany plcek to kroiła go na kwadraty i kładła na ruszt. W smaku przypomina to mace, ale gorące placki były jednocześnie ciągnące i chrupiące. Pieca dawno już nie ma a tego smaku nie da się zapomnieć

Moje ulubione danie, ktore jest jednocześnie wspomnieniem z dzieciństwa to pyszne mielone z ziemniakami i gotowana kapustą kiszona ze skwarkami. Nikt nie zrobił takich mielonych jak moja ukochana babcia, której juz niestety nie ma ?

Chleb z cukrem , pajda że smalcem i sio na dwór!
Tempo przygotowania niczym w termomixie :)

Moi dziadkowie to wspaniali nauczyciele życia. Dziadkowie w moim życiu odebrali ważną rolę. Przeżyty z nimi czas przyczynił się do ukształtowania mojej obecności. Piękne chwile razem dały mi wiele szczęścia. A wspomnienia które pozostały, zawsze przywołują magię.
U moich kochanych dziadków Emila i Gieni, było jak w bajce. Ich domek, był małą, bardzo skromną drewnianą chatką, położoną pod lasem. Przed domem stała drewniana ławka, na której w lecie oboje przesiadywali. Był też ogródek, w którym rosło mnóstwo staropolskich kwiatów i słoneczniki, takie z ziarnami do jedzenia. Wokół łąki, na których rosło mnóstwo kwiatów i pasły się krówki. Były też pola uprawne, gdzie rosły zboża albo warzywa. Za domem wspomniany, tajemniczy las.
W domu, w kuchennym kącie stał stary piec, który dawał ciepło i służył do gotowania potraw. Babcia gotowała na nim obiady, piekła w nim chleb, ciasta i ciasteczka.
W pamięci najbardziej utkwiły mi proziaczki- pyszne, podkarpackie placuszki na sodzie, które babcia piekła na blasze pieca. Później cieplutkie i pachnące, smarowała masłem, a na masło nakładała grubą warstwę dżemu. Wszyscy -całe kuzynostwo, które się u babci zbierało, siadaliśmy przez domkiem, na ławeczce i zajadaliśmy. A widoki był wspaniałe, wieś zachwycała pięknem natury, niczym niezachwianym. Było tak cicho, spokojnie i sielsko. Często przesiadywaliśmy tak aż do zachodu słońca. Innym razem wybieraliśmy się na długie spacery w pola lub do lasu. Zabieraliśmy wałówkę, zabawki i znikaliśmy na długi czas. Wtedy nikt się nie obawiał o nas, były trochę inne czasy.
Babcia zajmowała się przede wszystkim domem, ale była też praca, którą dzieliła wraz z dziadkiem. Otóż, dziadzio był garncarzem. Zajmował się wyrabianiem gliniaków na kole -garnków, doniczek i innych ozdobnych naczyń. Pamiętam jeszcze ten żar, paleniska w piecu garncarskim, gdzie wypalali wspólnie swoje wyroby… Właśnie w takich ceramicznych naczyniach wyrobionych przez Dziadzia, Babcia podawała proziaki i inne potrawy. Co więcej -teraz sama jestem garncarką. Pracuję przy kole garncarskim, ucząc tego rzemiosła dzieci w Ośrodku Kultury. Dziadkowie są ze mnie dumni. ?
Podkarpackie proziaki -przepis babci ?
0,5 l maślanki, 2 łyżeczki sody oczyszczonej, 2 łyżeczki cukru, szczypta soli, ok.0,5 kg mąki,3 żółtka
Maślankę podgrzać, aby była ciepła. Dodać do niej sodę, cukier. Następnie mąkę, sól, tak aby ciasto nie kleiło się do rąk a jednocześnie było miękkie. Przełożyć na stolnicę i rozwałkować na grubość ok. 4 cm. Następnie wykrawać szklanką krążki. Piec na blasze pieca wysmarowanej olejem lub na nieprzywierającej patelni, wysmarowanej minimalną ilością oleju, na bardzo malutkim ogniu, ok.5 min z każdej strony, lub dłużej (aż będą w środku upieczone).
Proziaki przekrawamy na pół, smarujemy masłem i nakładamy dżem/konfiturę/miód lub inne dodatki. ?
Niebo w gębie. Smacznego!
akceptuję regulamin

Moim ulubionem daniem z dzieciństwa są pierogi z kapustą i grzybami mojej mamy. Ale nie byle jakie, bo do tej pory nie spotkałam się nigdzie z takimi. Sama również nie przygotowałam ich jeszcze idealnie. Danie pracochłonne, wykonane z prostych, własnych produktów. Jednak smak bezcenny! Danie jest także, odkąd pamiętam, na naszym wigilijnym stole. Jak byłam mała zawsze deklarowałam, że pierożków zjem 300 i tyle powinno być zrobione! Moja mama oczywiście wtedy załamywała ręce. Nigdy nie zapomnę jej zrezygnowanej miny. :)
Farsz: kapustę kiszoną gotujemy do miękkości. U nas była kapsuta z marchewką kiszona wcześniej przez tatę. Dodajemy wcześniej namoczone, ugotowane i pokrojone w kostkę suszone prawdziwki i podgrzybki. Oczywiście grzybki własnoręcznie zbierane i ususzone. Grzybków nie za dużo, aby farsz nie był gorzki, ale wystarczająco, aby był przyjemnie grzybowy. I teraz pojawia się najważniejszy proces. Poszatkowaną kapustę z grzybami zasmażamy na patelni z odrobiną oleju. Doprawiamy tylko solą i pieprzem, ale tak by farsz miał bardzo wyrazisty, lekko pikantny smak. Zasmażamy powoli, długo, ciągle mieszając. Farsz jest gotowy kiedy kapusta zmieni kolor na ciemny-złotobrązowy i ma przyjemny, pikantny, grzybowy smak. Im dłużej zasmażamy, tym lepiej! Z tym nie wolno się spieszyć! Opcjonalnie, na koniec, możemy dodać jajko ugotowane na twardo i pokrojone w drobną kostkę.
Ciasto: mąka + ciepła woda. Nie za miękkie, bo farsz jest mokry. Nie za twarde, by rozpływało się w ustach. Ciasto wyrabiamy długo. Rozwałkowywujemy i wykrajamy kółeczka. U nas pierogi zawsze były duże. Wielkości dużej szklanki lub kubeczka.
Lepimy pierożki, gotujemy w lekko osolonej wodzie.
Ugotowane pierożki możemy podać z zeszkolną cebulką lub polane olejem.
Najlepiej smakują z barszczem czerownym, gotowanym ze świeżych buraków i zaprawionym domowym, czosnkowym zakwasem z kiszonych buraczków.
Pierożki są przepyszne gotowane i konsumowane na świeżo, ale najlepszy obłędny smak mają w dniu kolejnym. Ach… Aż zgłodniałam…