Kedy ja bylam mala na wakacje jezdzilam do babci. Byly to najwspanialsze chwile jak pamietam. Bylam lasuchem lubilam slodycze. Niestety kiedyś nie bylo specjalnie wyboru a czegos sie chcialo ?. Chodzilam do sklepiku wiejskiego i kupowalam mleko w proszku takie w niebieskim woreczku. W domu nakladalam pelen kubek i lyzeczka upychalam cala buzie. Kleiło sie jak guma i nie szlo tego rozpuscic aby połknąc tak więc łyżeczką odklejałam od podniebienia i wtedy rozgryzalam tę kluchę ha ha ha. I tak cala paczka zostala pochlonieta. Pozniej były same problemy -no wiecie z czym? Zatwardzilo na caly tydzien. Kiedys było jakoś inaczej. Było poprostu super. Smacznego?

Zamykając oczy widzę moją kochaną mamę, której już niestety nie ma z nami…. i jej cudowny drożdżowiec z truskawkami? ciasto to gościło w domu co tydzień w sobotę (nie zawsze z truskawkami, różne owoce), miało być takim ciastem, którym my dzieciaki mieliśmy się najeść do syta, żeby oszczędzić „lepsze” ciasto na niedzielę do kawy i dla gości☺ drożdżowe bylo wielkie i z podwójną porcją kruszonki, wyrabiane ręcznie i oczywiście z miłością?juz sam zapach w sobotni poranek zachęcał do wstania z łóżka. Moja mama gotowała super i wiele jej potraw to kulinarne cuda, ale to właśnie to drożdżowe i szklanka ciepłego mleka przypomina mi dzieciństwo. Najlepsze że jak mama umarła babcia chciała nam upiec tego drożdżowca i choć mama przecież uczyła się od niej to ten babciny juz nie był taki pyszny…. ehhh rozmarzyłam się, chyba ide robić rozczyn? i potrójną porcję kruszonki?

Ja pamietam kilka potraw związanych z wyjazdami do babci na wakacje na wieś. Pierwsza to pajda chleba z masłem i cebulą. Druga to pomidory pokrojone na kawałki, z cebulą i polane kwaśną śmietanką od babci krowy. A trzecia to kiedyś chyba ulubiony deser każdego dziecka, kogel-mogel z jajek prosto z kurnika. Niby proste potrawy a mało kto je teraz robi a i smak nie taki sam jak ten u babci na wsi?.

Kromka chleba ze śmietaną gęsta oczywiście i cukrem?

Danie, które kojarzy mi się z dzieciństwem, jest bardzo nie-dzieciowe. Jedliśmy to tylko późną jesienią i zimą. Tylko w sobotę wieczorem! Co bardzo ważne, danie to przygotowywał wyłącznie mój tata (nikt inny nie mógł wejść wtedy do kuchni, drzwi były zawsze zamknięte – co akurat prowadziło do śmiesznych sytuacji, bo te drzwi zamiast się zamykać, od razu się zatrzaskiwały i potrzeba było zwołać wszystkich domowników, by je otworzyć ponownie). Dlaczego sobota? Bo to najbardziej pracowity dzień w ciągu tygodnia – od rana musieliśmy sprzątać nasze pokoje, odkurzać schody, myć podłogę, a popołudniami szliśmy na sanki. Wracaliśmy wymęczeni – czyli idealnie przygotowani na ciężki posiłek! I wtedy czekało na nas to! Wiem, że zaraz jak opiszę co to było za danie, stwierdzicie, że to banał, ale wtedy ten smak był….idealny! Kiełbasa przekrojona na połowę w sosie pomidorowym z chlebem! Mój tata już po popołudniowej kawie brał się za przygotowywanie. W domu pachniało ziołami i pomidorami. Jedliśmy ok. 19.30, żeby „wyrobić się” na sobotni megahit TVP 1 . Z czasem danie ewoluowało – pojawiało się w nim więcej i więcej cebuli, aż doszliśmy do momentu, że w sosie nie było wcale kiełbasy, za to tona cebuli. Jak pewnie się domyślacie, po takiej potrawie KONIECZNE było wypicie przynajmniej herbaty miętowej :)