Kiedy byłam mała,
moja mama często gotowała.
Barszczyk, bigos czy kluseczki
często wyciągała z lodóweczki.
Na śniadanie naleśniki,
do nich w ruch szły słoiki,
dżemy z jabłek czy truskawek.
Na obiedzie królował rosół,
a po nim schabowy wjeżdżał na stół.
Słodkie ciasto typu pleśniak,
wywoływał u mnie uśmiech, to był pewniak!
Na kolację paszteciki,
choć mi bardziej smakowały tościki.

Dawno dawno temu w odległych czasach najlepsze jedzenie było podawane przez Babcię. Podawała zupełnie inne potraw niż Mama. Takim najbardziej zapamiętanym i niestety nigdy już więcej nie kosztowanym daniem były płucka w sosie z ziemniaczkami. Jako dziecko nie wiedziałam co to jest ale było obłędnie smaczne. Och wielka strata.

Pod tajemniczo brzmiącą nazwą HOPCIE LASOWIACKIE, o której wcześniej nie miałam sama pojęcia , kryje się banalnie proste i pyszne danie. Odkąd sięgam pamięcią przyrządzała je w swojej kuchni moja babcia i przez całe swoje życie nie spotkałam się z jego przygotowaniem nigdzie indziej. Baranów Sandomierski na podkarpaciu to rodzinne miasteczko babci.
Lasowiacy zamieszkujący te tereny kultywowali pradawne praktyki związane z kultem wody, ognia , a także nierozerwalnego związku człowieka z przyrodą. Nazwa ta wywodzi się od lasów Puszczy Sandomierskiej. Kuchnia była bardzo prosta i nie trudno zgadnąć, że opierała się na „darach lasu”. Na co dzień popularne były dania z ziemniaków, kapusty , kaszy czy grochu, a mięso jadano tylko od święta. Wracając do wyżej wspomnianego dania z mojego dzieciństwa to nic innego jak gołąbki mocno nadziane farszem z kaszy i grzybów, polane kremowym sosem porowym, który nadaje charakteru całej potrawie. Jest to postne danie wigilijne z kaszą jaglaną, ale w ciągu roku babcia przygotowywała je również z innymi kaszami. Nie mogę odżałować, że podczas niedawnego remontu całego domu zaginął prawdziwy skarb czyli stary zeszyt z pożółkłymi już kartkami, na których zapisane były wszystkie ulubione dania mojej babci. Pociesza mnie to, że w dzieciństwie doznania zapachu i smaku są bardzo intensywne. Jeśli kojarzą się z miłymi chwilami to pozostają w pamięci na zawsze. Stary dom dziadków, którego sercem była zawsze ciepła i bezpieczna kuchnia. Z babcią krzątającą się i wyczarowującą wspaniałe potrawy. To ona nauczyła mnie gotować. Gotować nie po to żeby przeżyć, ale po to żeby wkładać w to serce i czerpać przyjemność wszystkimi zmysłami. Nie będę już przedłużać tylko spróbuję odtworzyć przepis.
Przepis:
Gołąbki:
*2 średnie kapusty białe lub włoskie,*500 g cebuli,*400 g kaszy (jaglana,gryczana, jęczmienna), * 2 duże garście suszonych grzybów (mogą być również pieczarki ok. 500 g), *sól pieprz do smaku, , *olej do smażenia.
Sos porowy:
*2 duże pory, *2 duże cebule, *2 szklanki bulionu,* 1 opakowanie śmietany 30%, , *sól i pieprz, * olej do smażenia.
Przygotowanie:
Z kapusty wycinamy głąb i nacinamy liście u podstawy. Kapustę zanurzamy w dużym garnku z gotującą się wodą. Kiedy liść zmięknie wyciągamy na talerz. Czynność powtarzamy, aż do uzyskania wszystkich potrzebnych liści.
Zalane zimną wodą na całą noc grzyby gotuję do miękkości. Wyławiam kapelusze i kroję na mniejsze wyczuwalne kawałki, które później podsmażam z pokrojoną w kostkę cebulką na patelni.
Ugotowaną kaszę na wywarze z grzybów (jeśli braknie dolewamy bulionu lub wody, kaszę solimy i dodajemy trochę oleju) mieszam z cebulą i grzybami. Doprawiam solą, pieprzem i majonezem kieleckim. Farsz wtedy nie jest suchy, jest zwarty i fajnie doprawiony.
Z liści wycinamy zgrubienia. Kilka liści kładziemy na dnie żaroodpornego naczynia. Nakładamy farsz i zawijamy gołąbki brzegami do środka. Układamy wszystkie gołąbki w naczyniu i podlewamy wodą. Dusimy do miękkości pod przykryciem bądź zapiekamy w piekarniku.
Teraz przechodzimy do sosu. Oczyszczone i pokrojone drobno pory podsmażamy razem z cebulką. Podlewamy bulionem i chwilkę dusimy. Pory mają być miękkie ,ale nie mogą się rozpadać. Podlewamy śmietanką, doprawiamy solą, pieprzem. Jeśli sos jest za rzadki gotujemy jeszcze chwilkę na wolnym ogniu aż odparuje.
Gotowe gołąbki polewamy sosem i posypujemy szczypiorkiem.
Kuchnia lasowiacka mimo, iż prosta i smaczna, to jednak może być dla niektórych zbyt ciężka. Wtedy z pomocą przychodzi nam Verdin fix. Pyszne ziołowe herbatki ułatwiające trawienie, które tak jak kuchnia lasowiacka wiele czerpią prosto z natury. No to hop hopcie na talerz, zaparzamy herbatkę i smacznego!

Moja mama nigdy nie zostawiła nas bez obiadu. Dbała byśmy nigdy nie odczuwali jakiegokolwiek braku czy głodu. Czasy w których się wychowywałam były trudne. W latach 80 tych czasem ciężko było kupić chleb, nie mówiąc o mięie czy cukrze. Moją ulubioną potrawą były racuchy drożdżowe. Zawsze cieszyłam się gdy mama je robiła. Latem jedliśmy je z truskawkami z własnego ogródka a zimą poprostu maczaliśmy je w soku malinowym. Teraz gdy czasem zamykam oczy czuje jeszcze zapach dzieciństwa. Jestem wdzieczna mamie za ten czas, za pomysłowość w kuchni i troskę o mnie. ❤️

Najlepsze na świecie danie z dzieciństwa to kogel-mogel robione przez najlepsza na świecie babunię ? oraz chleb w wodzie z cukrem ??