Smak mojego dzieciństwa to litewskie pierogi smażone. Zawsze robiła je moja prababcia Stefa. Pierogi cudnie pachną drożdżami, są puszyste i miękkie, mają brazową skórkę. Na święta jedliśmy takie z grzybami i kapustą kiszoną. Zupełnie bez okazji wyskakiwały z patelni natomiast te z jabłkiem i cukrem pudrem. To były pierogi pocieszenia i nagrody. Smak dzieciństwa, zapach przygody, ale i leniwej niedzieli. Dziś babcia nie ma już siły lepić pierożków, dlatego robię to ja. Ten przepis opuścił ze mną morze i zszedł w dół po mapie. W centralnej Polsce mało znany, dlatego lepię z radością dla wszystkich bliskich. Ugniatam tak co tydzień i zawsze znajdzie się ktoś chętny na pierogi. Dokładnie tak samo jak wtedy, gdy pakowałam je w papier i jedliśmy je z dzieciakami na trzepaku na naszym świetnym blokowisku.

Moim daniem z dzieciństwa jest regionalne (poznańskie) puree z brukwi z szarymi kluskami ziemniaczanymi i słodko-kwaśną kapustą. To danie wyjątkowe, mama (odtwarzając smaki które pamietała z kuchni swojej mamy) robiła raz w roku. Ma ono dla mnie smak zwycięstwa. Związana jest z tym pewna historia. Gdy Polska wchodziła do Unii Europejskiej zorganizowano konkurs „Polskie danie dla Europy”. Mama wysłała swoj przepis i dostała się do finału. Był on przeprowadzony w formie live cooking w jednym z trójmiejskich centrów handlowych i zajęła tym daniem trzecie miejsce. Wygrała wtedy kuchenkę mikrofalową (?), choć w tamtych czasach to było coś! To było dla nas duże przeżycie. Prowadzącą imprezę była Bożena Dykiel,w jury zasiadali Tessa Capponi-Borawska, Marta Gessler, Agnieszka Kreglicka i Joanna Nowicka. Ale była radość, duma. Nasza tradycyjna rodzinna potrawa znalazła się obfotografowana w gazecie. Do dziś przepadamy za jesiennym przepięknie pomarańczowym puree z brukwi gotowanym na gęsinie, wyśmienicie smakującym z kluskami.

Smakiem mojego dzieciństwa była tzw 'woda śledziowa’, z która nie spotkałam się nigdy w żadnym innym domu. Choć słyszałam, że w innych regionach też się pojawia. Słone, lekko wymocozne śledzie zalewało się wodą, śmietaną, rozmiażdżonym mleczem i ikrą z cukrem i octem. Dodawało się wg fantazji i uznania cebulę, paprykę surową czerwoną, pokrojonego drobno ogórka świeżego, szczypiorek, jabłuszko. Praktycznie co piątek jak wracaliśmy do rodzinnego domu z internatów i akademików (mam 5 rodzeństwa), czekała na nas woda śledziowa ze śledzikiem oczywiście. Zajadało się to z ugotowanymi nabieranymi ziemniaczkami. Danie takie dość specyficzne, albo się kocha albo nienawidzi. Skradło jednak moje serce. Najczęściej przygotowywał je mój Tata. Lubił i nas zaskakiwać i sobie poeksperymentować z dodatkami.

Gdy byłam mała
Mama w domu gotowała
Ja byłam na dworze
A ona w kuchennym ferworze
lubiłam Donald gumy balonowe
ona wolała bym jadła owoce sezonowe
W niedziele zawsze drożdżowe racuchy
Zjadały je wszystkie domowe łasuchy
Na obiad kluseczki i pomidorowa
Najlepsza do dziś- przed tym smakiem reszta się chowa!

Moim smakiem z dzieciństwa jest potrawa zwana 'dereje’. Pochodzę z południa Słowacji, mam narodowość węgierską i właściwie nie wiem skąd oryginalnie jest ta potrawa ale kocham ją całym sercem po dziś dzień jak przyjeżdżam do domu to Mama z Babcią robią dla mnie ogromne ilości dereje i pakują w torebki żebym mógł zabrać jeszcze ze sobą. Najprościej mówiąc przygotowuje się ciasto takie jak na zwykłe pierogi. Układa się porcje masy w niewielkich odstępach od siebie. Masa jest przygotowana z powideł śliwkowych z naszego sadu, (smażonych w ogromnym kotle na ognisku), twarogu, rozdrobnionych orzechów włoskich. Następnie nakłada się drugi placek rozwałkowanego takiego samego ciasta na to i rozcina na takie poduszeczki. wrzuca się to do wrzącej wody i gotuje chwilkę. Potem zalewa się roztopionym masłem z dodatkiem cukru. Danie nie wygląda zjawiskowo ale smakuje wyśmienicie.