Rosół wiejski, kluski lane
ulubione moje danie.
Na warzywach ze swej roli
chyba, każdy taki woli.
Coś na szybko i do ręki
chlebek z cukrem- babciu dzięki.
Jest zabawa, czasu brak
burczy w brzuchu to jest znak.
Babcia woła jeść już czas
zupę ogórkową szybko masz.
Ze śmietanką, trochę kwasku
pyszna taka – mlasku…mlasku.
Idzie babcia w rękach niesie
proszę bardzo jeszcze deser.
Naleśniki z owocami
cukrem pudrem, powidłami.
Oczywiście ze spiżarki
nie kupione z zamrażarki.
A do tego kompot z wiśni
taki przysmak mi się wyśnił.

Mój smak dzieciństwa to kaszka z jagodami, która wiąże się ze wspomnieniami. Wyprawa do lasu, komarem, z dziadkiem… Który dbał o to by nie zabłądzić przypadkiem. Z nim jagód pełen koszyk uzbierany, a z babcią cały zapas zawekowany, aby później razem o poranku, zajadać słodką kaszkę na ich ganku…

Pamiętam jakby to było dzisiaj… moja babcia, która piekła ciasto – u nas się mówiło placek :) placek był biszkoptowy z masą, do masy babcia dodawała alkohol – spirystus, miałam wtedy może 6-7 lat. Skrupulatnie się przyglądałam jak babcia miksowała masę, pamiętam zieloną miskę, do której ją przekładała, ten słodki bałagan wkoło, dziadka, który siedział przy stole i czytał gazętę… i ten spirystus, którego jak się później dowiedziałam należało dodać tylko odrobinę, ale dla babci masa ciągle była zbyt mdła, więc co chwilę dolewała alkoholu i prosiła mnie bym próbowała i stwierdziła czy już wystarczy. Alkoholu weszło do masy dwa razy więcej niż powinno, więc można sobie wyobrazić jaki był tego efekt… choć niektórzy powiedzą, że ciasto to nie danie, to dla mnie własnie to ciasto było jednym z najlepszych dań jakie wspominam do tej pory z dzieciństwa. Doskonale też pamętam powroty ze szkoły, gdzie zawsze czekał na mnie obiad, który bardzo lubiłam, tutaj bardzo pysznie wspominam najzwyklejszy makaron z cukrem, z którym babcia wyczekiwała mnie w oknie i gdy tylko zobaczyła, że już się zbliżam do domu, biegła szybciutko do kuchni żeby jak najszybciej mi go podać. Jeszcze nie zdążyłam się rozebrać, a słodki makaron już na mnie czekał na stole :)

„Pamietam”….
Zacierki na mleku
Dobre w kazdym wieku.
Pierogi z jagodami
lub ryz z jablkami,
albo ciasto z makutry z owocami,
moge jesc z zamknietymi oczami.
Pyszniutkie mojej Mamy!
Kogel-mogel ucierany,
by potem byc spalaszowany.
Herbatniki kruche, a pomiedzy maslo, zlozone jak kanapka, rzuc tylko haslo!

Moja rodzina pochodziła z Wilna i okolic, więc łatwo się domyślić, że w moim rodzinnym domu królowała kuchnia kresowa.
Kuchnię prowadziła Babcia, od której nauczyłam się wielu dań.
Moja Mama nie umiała gotować.
Po śmierci swojej Mamy, czyli mojej Babci Toli pytała swoje córki, w tym mnie, co i jak się gotuje. I powiem, że miała talent. Niestety, nie rozwinęła go w pełni.

Danie z dzieciństwa…
Jest ich wiele i każde z nich wywołuje wspomnienia nie tylko kulinarne.
Kołduny, czyli małe pierogi z farszem z siekanej surowej wołowiny, łojem wołowym, duszoną cebulą, przyprawami przychodzą mi na myśl w pierwszej kolejności.
Przepyszne, ale i ciężkostrawne.
Babcia lepiła je od czasu do czasu. Wymagały nie tylko odpowiednich składników, ale i cierpliwości w ich lepieniu.
Po wykonaniu można je było upiec, ugotować w wodzie czy rosole, podawać w barszczu
lub jako samodzielne danie polane tłuszczem z podsmażoną cebulką.
Takie lubiłam najbardziej !
Zapamiętałam rodzinną „anegdotę”, którą opowiedział mi Babci bratanek.
Jego brat zaprosił do domu towarzystwo na … kołduny.
O ich wykonanie poprosił swoją mamę.
Ciocia narobiła mnóstwo kołduńczyków – jak mawiano.
A tradycja była taka, że pierożek trzeba było w całości włożyć do ust (inaczej wyciekł z niego na brodę rosół !) i popić napojem wyskokowym.
No i goście tak zrobili.
Bardzo im smakowało, więc nie mieli umiaru w jedzeniu i piciu.
A że kołduny są dość ciężkostrawne, „procentów” było dużo, a żołądki nieprzyzwyczajone,
to jedno pomieszczenie w mieszkaniu było oblegane cały czas ! :)
Czy ja robię kołduny ? Raczej coś podobnego do nich.
Ale i tak smakują i przypominają dawne czasy i kochanych ludzi.