 Co jakiś czas kuszę się na przygotowanie dla moich gości klasycznych blinów. Gdy byłam dzieckiem miałam wrażenie, że placuszki te, zresztą również jak każde inne, są wyjątkowo trudne do zrobienia. Ale to normalne, gdyż dla małego dziecka cały świat jest wielki i skomplikowany. Nie oznacza to, że gdy dorastamy lub wręcz dawno dorosłyśmy, to otaczająca nas rzeczywistość jest prosta, o co to, to nie. Jednak jakoś łatwiej radzimy sobie z nieznanym i mając już za sobą jakieś określone doświadczenia życiowe chętniej podejmujemy różne próby i wyzwania.Dla mnie takim wyzwaniem były właśnie bliny, które pierwszy raz przygotowałam, gdy miałam 20 lat. Czas tak niewyobrażalnie szybko płynie, że aż nie jestem w stanie pojąć, że było to blisko 15 lat temu. W każdym razie od samego początku bliny na dobre zagościły w mojej imprezowej i domowej kuchni. Pojawiają się na stole, co jakiś czas z różnymi dodatkami smakowymi a zarazem kolorystycznymi jak kawior, łosoś, śmietana lub cukier brązowy. Każdy sposób podanie jest dobry :) byle smaczny. To, co uwielbiam w tych plackach, to neutralny lekki smak, możliwość serwowania na ciepło i zimno, łatwość przygotowania i najważniejsza ich cecha – zawsze, ale to zawsze się udają. |
|||
 |
|||
 |
|||
 |
|||
|
|
|||
 |
 |
||
|
|
||
|
|
|||
Wypróbuję z dodatkiem cukru brązowego, prosto
Zwracam uwagę na czas wyrastania ciasta i konsystencję po ubiciu białek
Przyjemny smak, podania na słodko i wytrawnie pasują
Analiza struktury ciasta i wpływ drożdży na porowatość blinów interesująca i praktyczna
Podoba mi się możliwość podawania na ciepło i zimno 😊
Przepis wydaje się prosty i przejrzysty
Lubię pomysł z drożdżami i pianą z białek, świetne wskazówki
Przepis Olgi jest przejrzysty i wydaje się łatwy do wykonania
Ciekawy sposób na klasyczne bliny mogę spróbować w weekend
Przepis wydaje się prosty i praktyczny, chętnie wypróbuję