Byłam dzisiaj na zakupach w Mińsku i był śledź warszawski, mogłam z niego zrobić śledzie po warszawsku z cebulą. Tak, śledzie po warszawsku mają swój urok, ciekawy smak, bo delikatna, nasolona cebula łączy się z miodem i musztardą francuską, a do tego śledzie są w charakterystycznym różowym kolorze. Skąd się on bierze? Gdy kupicie śledzie warszawskie, mają one w podstawowym składzie sól, olej i czerwień koszenilową oraz żółcień pomarańczową. Oba te barwniki znajdziecie we wszelkich artykułach spożywczych, kremach, kosmetykach, lekach i suplementach. Nie jest to nic dziwnego. Wiem, wiem, często piszecie o czystym składzie. Jednak od czasu do czasu sama chcę, żeby coś fajnie wyglądało i dobrze smakowało. Śledzie po warszawsku robię w wersji słodko-pikantnej. Takie spoko, w końcu raz na jakiś czas można zjeść coś ciekawego, a o to przecież chodzi. Dodatek miodu mega pasuje, francuska musztarda delikatnie chrupie, biały pieprz harmonizuje wszystko. Dla mnie to świetna wersja bez majonezu czy jakiegoś cięższego sosu.
Zresztą, gdy trafiam na sklep rybny taki z prawdziwego zdarzenia, to normalnie nie może mnie tam zabraknąć. Wchodzę i się napawam widokiem. Wiem, że w marketach jest kolorowo, ciekawie, że może wybór jest większy, ale ja jednak jestem starszej daty i w takich miejscach bardzo lubię robić zakupy. Dzisiejsze śledzie po warszawsku są słodko-pikantne, takie, które zapadają w pamięć i mają w sobie świąteczne aromaty, mimo że nie ma w nich skórki pomarańczowej ani na przykład goździków. No śledzie korzenne to zupełnie inna inszość, one pachną świętami, podobnie jak herbata zimowa, pomarańcze i takie cukierki podłużne do wieszania na choinkę, które pamiętają już chyba tylko pięćdziesięciolatkowie. Od wielu lat nie widziałam ich w sprzedaży, ale jak znajdę, to na bank będę pokazywała! Normalnie czasami się zastanawiam, czy tylko ja potrafię przejść od śledzia do lizaków w trakcie jednej myśli. No nie wiem, czy to takie powszechne, ale bawi nawet mnie, jakby ktoś pytał.
W połączeniu śledzia z cebulą i miodem jest coś niezwykłego, normalnie po zrobieniu już nie ma wyjścia, żeby na stole nie pojawiło się nieprzeciętne danie. No nie ma takiej możliwości. Prowadzę bloga od 20 lat i dzielę się z Wami ostatnio nie tylko nowymi, codziennymi przepisami, ale i filmikami. Zapraszam na moje filmiki na Instagramie, TikToku i Facebooku, bo tam nie tylko piszę, ale i mówię, a kontakt jest o wiele bardziej osobisty! Tak, to też dla mnie nowość, ale próbuję, nie tnę, nie edytuję rolek. Jak się gdzieś pomylę, to jak w życiu, słowo wypowiedziane jest już puszczone w świat, a świat nie jest idealny. I ja też nie, także naturalnie leci :)
- INSTAGRAM https://www.instagram.com/olgasmilecom
- TIKTOK https://www.tiktok.com/@olgasmile.com
- FACEBOOK https://www.facebook.com/pages/Olga-Smile/117020318335706
Jeśli lubicie kuchnię polską, to śledź warszawski czy też śledzie po warszawsku przypadną Wam do gustu. Klasyka, w Polsce uwielbiamy śledzie, znamy je od czasów dzieciństwa. Podaje się je podczas świąt, domowych uroczystości, ślubów, styp, komunii, biesiad i wszelkich spotkań w gronie rodziny i znajomych. Już pokazywałam Wam tak wiele przepisów na śledzie, że aż dziw, że mogą być kolejne i następne. To właśnie urok gotowania, tego, że zawsze, ale to zawsze może powstać coś nowego. Cuda, normalnie cuda, proszę Państwa.
Śledź to ryba, która od wieków gości na naszych stołach, tak w prostej kuchni chłopskiej, jak i w dworskich daniach. To, że został z nami na tak długo, zawdzięczamy dawnej technice solenia w beczkach. Pozwalała ona na przewożenie ryb znad Bałtyku w najdalsze zakątki kraju, co miało ogromne znaczenie podczas rygorystycznie przestrzeganych postów. To właśnie z tego okresu wywodzi się dawny obyczaj tak zwanego pogrzebu śledzia i żuru, czyli symbolicznego pożegnania skromnego jedzenia przed nadejściem wielkanocnego świętowania. Śledzie przygotowywało się najczęściej w całości, z głową, z ikrą lub mleczem, z których też robiło się różne dania.
W codziennym polskim domu śledź zyskał status dania niezwykle swojskiego, podawanego bez zbędnych komplikacji. Najprostsza i najbardziej popularna forma to tłusty filet wymoczony z soli, zjedzony z gorącym ziemniakiem w mundurkach, gęstą śmietaną i posiekaną cebulą. Ta prostota stała się też podstawą kultury przekąskowej, w której śledź, podawany z ogórkiem kiszonym i wiejskim chlebem, stał się obowiązkową przystawką na biesiadach i rodzinnych spotkaniach. U nas w domu tak śledzia się nie jadło. Podawało się go jako element przystawek, zimnego stołu. Nie był łączony z ziemniakami, ale wiem, że w województwie podlaskim już tak, bo opowiadał nam kolega o kuchni i daniach swojej rodziny. Przepisy i jedzenie nas określają, naszą tożsamość, pochodzenie i smaki, które lubimy. Śledzie po warszawsku na pewno należą do nowości kulinarnych, nie dań tradycyjnych, ale nie znaczy to, że mamy je lubić mniej.
Dla mnie śledź odgrywa najważniejszą rolę podczas Wigilii, gdzie występuje w niemal nieograniczonej liczbie wariantów: od tych z dodatkiem suszonych śliwek na Kaszubach, po pachnące przyprawami wersje korzenne i piernikowe. Bez względu na to, gdzie mieszkamy, śledź pozostał w polskiej tradycji symbolem domowego smaku, wygody oraz szacunku do prostej kuchni. Dzięki temu, że kupiłam w sklepie w Mińsku Mazowieckim śledzia warszawskiego, to mogłam z niego zrobić śledzie po warszawsku, które Wam dzisiaj pokazuję.
ŚLEDZIE PO WARSZAWSKU
ŚLEDZIE PO WARSZAWSKU – składniki:
- 300 g płatów śledziowych (mogą być zwykłe lub najlepiej śledzie warszawskie)
- 1 duża cebula cukrowa
- 1-2 łyżki miodu
- 1 łyżka musztardy francuskiej
- szczypta lub dwie pieprzu białego
- 50 ml oleju
ŚLEDZIE PO WARSZAWSKU – przepis:
- Cebulę obieram i kroję w plasterki. Lekko solę i ugniatam. Pozwalam jej odpocząć przez 15-20 minut.
- Do cebuli dodaję miód, musztardę francuską i pieprz. Dolewam około 50 ml oleju i mieszam.
- Śledzie kroję na kawałki na jeden kęs. Układam w szklanej foremce, u nas mówi się na nią śledziówka.
- Cebulę układam na wierzchu.
- Śledzie po warszawsku stawiam na stole, nawet nie muszą się specjalnie przegryzać, to jeden z tych przepisów na szybko.
ŚLEDZIE PO WARSZAWSKU i często zadawane pytania do tego przepisu:
Skąd śledzie po warszawsku mają swój różowy kolor?
Śledzie po warszawsku zawdzięczają ten ciekawy odcień barwnikom spożywczym. W składzie klasycznego śledzia warszawskiego znajdziesz czerwień koszenilową i żółcień pomarańczową. Są to składniki powszechnie używane w przemyśle spożywczym. Oczywiście czysty skład jest bardzo ważny. Czasem jednak warto postawić na świetny wygląd i nietuzinkowy smak. Taki właśnie urok ma to danie.
Czy śledzie po warszawsku przygotowuje się z majonezem?
Nie, moje śledzie po warszawsku to wersja słodko-pikantna bez ciężkich sosów. Zamiast majonezu używam pysznej marynaty. Łączę w niej cebulę, miód, musztardę francuską i biały pieprz. Całość świetnie się ze sobą komponuje. To fantastyczna alternatywa dla tradycyjnych dań. Jeśli szukasz innych inspiracji, zobacz moje przepisy na śledzie.
Jak długo śledzie po warszawsku muszą się przegryzać przed podaniem?
Te śledzie po warszawsku to wyjątkowo szybki przepis. Możesz je postawić na stole od razu po przygotowaniu. Nie wymagają długiego leżakowania w lodówce. Wystarczy ułożyć rybę w foremce i przykryć nasoloną cebulą z dodatkami. Gotowe danie od razu zachwyca smakiem. Ot tak po prostu, normalnie cuda proszę Państwa.



Fajna wersja słodko pikantna. Spróbuję podać ze świeżym chlebem i ogórkiem kiszonym!
Prosty przepis i jasne składniki, chętnie spróbuję tej słodko pikantnej wersji
Przypomniała mi się Wigilia i różne wersje śledzi. To proste danie ma dużo wspomnień w mojej rodzinie!
Ładny przepis, łatwy do zrobienia i smaczny
Bardzo lubię takie smaki, dziękuję za przepis Olga
Wyjaśnienie o czerwieni koszenilowej i żółcieniu pomarańczowym pomaga zrozumieć różowy odcień, dobry opis składników i prosty sposób przygotowania
Bardzo prosty przepis. Lubię że nie ma majonezu i można podać od razu!
Ciekawostka o różowym kolorze z barwników dobrze wyjaśniona. Dzięki za wskazówkę, będę uważał przy zakupach!
Nie wiedziałem skąd ten różowy kolor, teraz już wiem
Ciekawe połączenie miodu i musztardy, brzmi przyjemnie